Hij overziet het grotere geheel, zelfs de cloud.76040-Superman_1488x1984_mugshot_360w_2x

Je hebt het niet altijd makkelijk als systeembeheerder. Als de infrastructuur goed werkt hoor je vaak niemand. Dat verandert snel als een belangrijk systeem het ineens niet meer doet.

Dan staan er al snel zenuwachtige mensen om je bureau, die je eigenlijk alleen maar van het oploswerk afhouden. Je doet een groot gedeelte van je werk in de avonduren en ook in de weekenden word je vaak niet gespaard. Je haalt je eer uit het beheren van die systemen. Je bent trots als je een probleem oplost zonder dat je collega’s binnen het bedrijf ooit door hebben gehad dat er überhaupt iets aan de hand was. Eigenlijk ben je niets minder dan een held.

Maar heeft het Systeembeheer-vak nog toekomst, nu bedrijven steeds meer hun oog op cloud-diensten laten vallen? En hoewel cloud een groot container-begrip is – en ik vermoed dat we ook niet allemaal hetzelfde onder dat begrip verstaan – is het voor mijn gevoel toch echt niet meer weg te denken uit mijn toekomstbeeld.

Mens volgt techniek
In mijn jaren bij APG ben ik werkzaam geweest op de ICT Infrastructuur-afdeling. Die afdeling is wel eens van naam of manager veranderd. De afdeling is wel eens gefuseerd en weer opgedeeld. Maar altijd heeft de focus daar op de techniek gelegen. De techniek die ons in staat stelt 4,5 miljoen Nederlanders van een goed pensioen te voorzien. Dat is een verantwoordelijkheid die door alle collega’s wordt gevoeld.

Op die afdeling heb ik de ontwikkeling van fysieke- naar virtuele servers meegemaakt. Ik heb daar de intrede van het Internet en al haar prachtige toepassingen aanschouwd. Grote veranderingen dus. Grote veranderingen die meestal niet hebben geleid tot ingrijpende wijzigingen in de organisatiestructuur. De organisatie werd simpelweg om de technieken heen gebouwd. Er werden op basis van techniek silo’s opgezet waarin mensen zich konden specialiseren op een stukje van die totale infrastructuur.

Zo beheerde ik ooit werkplekken maar geen Windows servers. En zo beheerde ik ooit Windows servers maar geen SQL databases. Het beheren van het één sloot het andere eigenlijk uit. Mens volgt techniek. En daar moet volgens mij nu verandering in gaan komen. Want met alleen de specifieke kennis van afgebakende technieken op zak gaan we de wedstrijd als ICT beheerders op termijn denk ik niet meer winnen.

Nieuwe rollen
Het probleem van silo’s is dat kennis gefragmenteerd raakt. Iedereen beheert een stukje van de keten. En volgens mij is er juist veel behoefte aan beheerders die het totaalplaatje kennen en snappen. En juist daar zit naar mijn mening mijn toegevoegde waarde als interne Systeembeheerder! Nu en in de toekomst. En dit bereik je alleen door nog meer naar de klant te kijken en dit te koppelen aan de techniek.

Ik moet weten dat wanneer er aan een knop gedraaid wordt, er ergens anders in de keten problemen kunnen ontstaan. Ik zit nog meer samen met de klant om tafel en gezamenlijk bepalen we of die change wel of juist niet dit weekend doorgevoerd moet worden. En waar de prioriteiten liggen als er te veel werk ligt.

Dit vergt eerlijke en transparante communicatie op gelijk niveau. En uiteindelijk beheer ik dus niet meer alleen de techniek maar word ik ook een beetje Service Delivery Manager, inkoper, architect en communicatiedeskundige ineen. Ik ben als Systeembeheerder verantwoordelijk voor de gehele keten en samen met de klant kijk ik over de silo’s heen naar het grotere geheel. Ook als één van die silo’s ooit in de Cloud belandt. Want trots, toewijding en expliciete klantkennis laten zich lastig migreren naar een Cloud. Lang leve de systeembeheerder!

 

Bron: Webwereld